Magic missiles don't kill people

Al 7 weken je kind in het ziekenhuis…

Nu we aan het begin van de laatste periode in het ziekenhuis zijn met ons zoontje begint langzaam een beetje duidelijk te worden in welke achtbaan wij ons de afgelopen tijd hebben begeven. Wat nu meer dan 7 weken geleden begon als een ‘routine zwangerschapscontrole’ in het ziekenhuis heeft ons leven zo danig op zijn kop gezet dat ik merk dat het ook maar door weinig mensen echt begrepen word. Misschien door mijn verhaal te vertellen krijgen meer mensen inzicht in wat je allemaal als ouder doormaakt. 

De voorgeschiedenis

Na de geboorte van ons eerste kindje wisten wij dat een tweede zwangerschap problematisch zou kunnen worden. Wij waren namelijk de statistische verwaarloosbare kans dat de anti-D prik niet zou werken. Waardoor in opvolgende zwangerschappen er een hoog risico bestond op een zogenaamde Rhesus-baby (antistoffen van de moeder vallen de rode bloedcellen van de baby aan, wat in heftige gevallen zelfs kan leiden tot het overlijden van de baby in de buik). Gelukkig kan men tegenwoordig hier goed mee omgaan en was het academisch ziekenhuis vlak bij ons ook nog eens HET specialistische centrum voor Rhesus-babies.

Hoewel het voor mijn vrouw geen gemakkelijke zwangerschap was bleef het lang goed gaan. Ons tweede kindje bleef netjes onder de bloedarmoede lijn. Plus als er iets aan de hand was zou men het ver van te voren kunnen zien aankomen was ons verzekerd.

Hoe verder we in de zwangerschap kwamen hoe meer controles we kregen. Waar in de eerste zwangerschap een echo bijzonder moment was voor ons, was bij een medische echo elke twee weken was de lol er snel af. Ook begon de lijn op alle mooie statische uitdraaien langzaam maar zeker richting de bloedarmoede grens te gaan…. en toen eroverheen op een dinsdagmiddag controle. Geen probleem, vrijdag zou er nog een extra controle zijn, waarschijnlijk gevolgd door een bloedtransfusie in de baarmoeder. ‘routine werk’ voor deze specialistische afdeling.

Wij waren bloed nerveus die vrijdag. Een hele spannende ochtend die uiteindelijk leek af te lopen met een sisser, want er was helemaal geen spraken meer van bloedarmoede. Nog een keer controleren, en nog een keer. Nee, er was nu echt geen sprake van bloedarmoede. Alles zag er goed uit met de baby. Misschien was de meting van de dinsdag ervoor vertekend geweest? Wij met een gerust hart naar huis en de dinsdag erop weer op controle.

De geboorte

En die dinsdag veranderde hoe wij tegen de wereld zouden aankijken tot op dit moment. Vanaf dat moment geconfronteerd met een werkelijkheid waar ik zelf nooit echt bewust over na had gedacht.

De echo duurde heel lang, er was wat mis. Er was echt duidelijk wat mis. Bloedarmoede, maar ook de placenta functioneerde niet zo kregen wij het vermoeden. De normaal al behoorlijk lange medische echo duurde en duurde maar. Meer foto’s, meer metingen.

En toen de echo afgelopen was werd niet een reguliere gynaecoloog erbij gehaald, maar de specialist van de afdeling. Een heel vriendelijke man die vertelde wat we het al door hadden. Het was ging echt niet goed met de baby. Er moest een hartfilmpje gemaakt worden en als alles nog goed was meteen een bloedtransfusie in de baarmoeder. Ons kindje zou dan de week erop gehaald worden. Veelte vroeg, maar het was voor het beste. Wij zouden hem verder niet meer zien en hij wenste ons veel geluk.

Terwijl mijn vrouw net 5 minuten aan het hartfilmpje lag, de verpleging druk bezig was ons bloed af te gaan nemen i.v.m. de bloedtransfusie en ik mijn ouders belde of ze onze dochter van de crèche konden ophalen kwam de uiterst vriendelijke specialist alweer binnen lopen. Het hartfilmpje toonde een kindje dat het heel erg zwaar had.

‘Het gaat niet goed he?’. Nee, het gaat niet goed. Er was geen tijd meer. Terwijl mijn bloed nog werd afgenomen voor de transfusie werd de beslissing genomen… de baby moet er nu uit en wel direct! De OK moest per direct klaar gemaakt worden. Hij was pas 30 weken op dit moment en het was niet het goede moment. Hij was verzwakt. Hij had een bloedtransfusie nodig om aan te sterken voor geboorte! Maar er was geen tijd meer.

Ons dochtertje had net voor haar geboorte in het vruchtwater gepoept, wat ook tot een noodkeizersnede had geleid. Dus wij waren wel wat gewent, maar dit overviel ons compleet. Onze dochter was voldragen en gezond. Onze zoon niet. Veelte vroeg en doodziek…

Het verschil was voor mij ook direct duidelijk. Waar bij de geboorte van onze dochter de keizersnede een korte heftige achtbaan was waar we direct in meegesleurd waren (voor ons gevoel duurde het slechts 15 minuten van aankondiging tot ze eruit was) werd ik in volledige OK outfit in een wachtkamer geparkeerd…. en daar zat ik, en zat ik, en zat ik.

Er kwamen schoonmakers en witte jassen voorbij van rechts, en daarna weer terug van links, en weer naar rechts, en weer van links. … …. …. Na wat voor mijn gevoel uren wachten was ,waarbij ik alleen maar mensen over de gang voorbij zag lopen, kwam daar een couveuse voorbij. ‘die zal voor mijn zoontje zijn’ dacht ik. En daarna ging het weer, mensen van links, mensen van rechts. De gang werd deftig bewandeld maar niet door mij. Ik zat in mijn eentje te wachten. Wat was er mis? Wat gebeurde er met mijn vrouw? Met mijn kind? En toen kwam iemand mij eindelijk halen.

‘Ja, er waren wat problemen met de ruggenprik. Uw vrouw reageert er niet goed op. Hij is twee keer gezet, en lijkt nu langzaam te gaan werken. Als men begint werkt hij’. We kwamen de OK binnen. Paniek is een groot woord. Er was wel degelijk controle, maar er was wat mis. ‘HIJ MOET WEG!’ zei een arts luid nog voor ik volledig door de deur heen was. Mijn vrouw ligt oncontroleerbaar te huilen ‘pijn, het doet pijn!’.. ‘NEE, terug! laat hem afscheid nemen!’.

Van al half de OK uit gebonjourd te zijn word ik weer terug de OK in getrokken. Ik geef mijn vrouw een zoen op haar hooft en word de OK uitgeleid. Een hele aardige art assistente blijft bij mij. De ruggenprik heeft niet gewerkt en men was al begonnen met snijden, mijn vrouw voelde alles. Ze werd nu zo snel mogelijk onder narcose gebracht en of ik wilde dat ze (de art assistente) bij mij bleef. Of ik wilde praten. Praten? Nee, ja.. weet niet.. ‘Nee, ga maar weg. Ga voor mijn vrouw zorgen.’

En daar zat ik weer alleen. Mensen op de gang voorbij. Links, rechts.. Alles blanko. Had ik zo meteen nog wel een kindje? Had ik zo meteen nog wel een vrouw?! Zouden ik en mijn dochtertje alleen achter blijven? Het duurde voor mijn gevoel weer uren, en toen kwam er weer iemand mij halen.

‘Je zoon is 15 minuten geleden geboren.’. Ik werd gehaald om bij hem te zijn. Een klein legertje artsen stond over mijn zoontje gebogen. Gek genoeg was ‘wat was hij groot voor een prematuurtje’ de eerste gedachte die ik had. Later zou ik leren dat dit kwam omdat hij zo ziek was dat hij helemaal was opgezwollen.

Ik kreeg te horen dat hij het goed deed, hij had al geprobeerd te ademen. Maar ze moesten hem wel helpen. Echter dat hij het had geprobeerd was een goed teken. Door een raampje in de deur zag ik dat in de andere kamer mijn vrouw weer ‘dichtgenaaid’ werd. Maar ik kon niet echt wat zien.

Er zijn weinig momenten waarin je je echt puur en met volle overgave machteloos voelt. Waarin de wereld aan je voorbij lijkt te trekken en je meer toeschouwer bent dan deelnemer. Ik denk zelfs dat veel mensen nog nooit zo’n gevoel hebben gehad van pure machteloosheid. Ik tenminste niet. Maar op dat moment wel. Mijn enige bijdrage was om zijn naam te geven aan de artsen en verpleegkundigen.

Ik moest met hem mee naar de IC van de neonatologie. Het fototoestel van de IC afdeling in mijn handen (wij hadden niets bij ons, waren nergens op voorbereid) en besefte me dat ik misschien ook foto’s moest maken. Maar primair was ik verdeeld tussen met hem mee en bij mijn vrouw willen zijn als ze wakker werd.
Terwijl onze zoon aan de beademing werd gelegd in een couveuse werd mij verteld dat ze over de APGAR score nog ‘moesten denken’. Wat raar is natuurlijk want dit is een moment opname op geboorte, 5 minuten erna en 10 minuten erna van levensvatbaarheid. 0 is dood, alles onder de 4 zeer kritiek, 7 en 8 normaal, etc. Waarschijnlijk was dit omdat zoals we later uitvonden hij een score had van…. 3. Kortom, bijna dood.

Er werd mij verteld hoe goed het was dat hij er nu was gehaald. Het had geen dag, geen uren, misschien zelfs geen minuten langer moeten duren. Daarom waren de artsen ook gaan snijden zonder volledig op de verdoving te wachten.

Het andere dat me is bijgebleven is dat de kinderarts vroeg om ‘lampen! haal veel lampen!’. Waarna de verpleging druk opzoek ging. Het kwam toen op mij over alsof ze er misschien niet genoeg hadden. Dat was nog voordat we gesettled waren in het ziekenhuis en ik pas doorkreeg wat voor een enorm leger aan zusters, artsen en apparatuur er allemaal beschikbaar was.

Ik leerde ter plekke dat de UV lampen niet voor de warmte waren, wat ik dacht. Maar omdat hij zoveel afvalstoffen in zijn bloed had van de bloedarmoede dat er, om het in leken termen te zeggen, bijna puur gif in zijn bloed zat. Dat als het in zijn hersenen kwam hem permanente schade zou kunnen geven. De lampen zouden helpen dit af te breken. Zijn lever kon het namelijk zelf niet meer aan en was al extreem vergroot.

Van mijn zoon werd ik doorgestuurd naar mijn vrouw. Die was net wakker geworden had ik begrepen. Samen proberen wij te bevatten wat ons net was overkomen.

7 weken ziekenhuis

De dagen daarop werden we langzaam bekend met de afdeling en wat er gebeurd was. Onze zoon was zwaar ziek. Niet alleen te vroeg geboren, maar bloedarmoede, opgezet door het vast houden van vocht, etc. etc. Hij lag met een maskertje op langzaam heel erg bruin te worden (geen pigment, het bruin was de afgebroken gifstoffen in zijn huid). Hij zag eruit als een levend speldenkussen en we mochten hem ook bijv. niet vasthouden.

We werden langzaam bekend gemaakt met de medische termen. Vaak meer door ja te knikken en alles zelf in elkaar te puzzelen dan dat het echt uitgelegd werd. We kregen statistiekjes te zien wanneer bloedtransfusie, wanneer wissel transfusie, etc. Concepten als buidelen (huid op huid contact met je kind) werden we ook bekend mee gemaakt. Vanaf het eerste moment werd ons echter ook heel duidelijk gemaakt ‘geen garanties’. Het leven met een couveuse kind is er eentje van dag tot dag. De ene dag gaat het goed, de andere dag verschrikkelijk slecht. Op alle lange termijn vragen kon geen antwoord worden gegeven, te onzeker.

Tegelijk zochten wij de balans tussen ziekenhuis en een kleine peuter (bijna 2 jaar) thuis in de vorm van ons dochtertje. Die er geen bal van begreep. Mamma was ineens weg en ze werd naar maten de dagen vorderde langzaam mijn schaduw. Ik mocht niet  meer uit haar gezichtsveld verdwijnen of ze was overstuur.

Ze was al haar ‘peuter pubertijd’ in aan het gaan, maar dit werd alleen nog maar heftiger. Met dank aan veel goede vrienden die op haar paste terwijl ze sliep heeft ze gelukkig weinig door gehad dat ik ook vaak in het ziekenhuis was. Het was echt balanceren op hoog niveau; zoon, dochter en vrouw. Iedereen heeft eigenlijk 100% je aandacht en tijd nodig.

Hoe opgezwollen onze zoon was konden we goed zien bij een van de eerste keren buidelen. Zijn oog maskertje die hij altijd op had voor de UV lampen mocht dan af. Het leek wel alsof dat masker als een soort martelwerktuig was geweest. Alsof het zo extreem strak op zijn hoofd was gedaan dat ik er echt van schrok. Zeker 5mm waren zijn ogen ‘ingedeukt’. Maar het was juist andersom. Dat was hoe hij er echt uitzag, het masker had al het vocht dat hij vasthield opzij gedrukt. Hij moest dan ook eerst afvallen en al dat water kwijt te raken. Iets wat echt weken zou gaan duren.

Hij had ook ‘een lijn’ gekregen. Een soort van kunstmatige navelstreng. Hierdoor kreeg hij zijn voeding binnen. Dit had wel een hoog risico op een infectie. Dus toen deze rood begon te worden kreeg hij een sonde voor voeding en begon het ‘gesneuvelde infusen circus’. Elke dag bijna zat zijn infus wel ergens anders. Linker arm, rechter arm, linker voet, rechter voet en zelfs een enkele keer in zijn hoofd!

Na ongeveer een week mocht onze zoon van de IC naar de HC (High care). Toen kregen we pas echt zich op hoe groot het medische leger was, en meer contact ook met andere ouders. We leerde van het VoC (Verenging voor Couveuse ouders) en zijn daar heel goed begeleid.

Hij had inmiddels al 2 bloedtransfusies gehad en zou er later nog een in dit ziekenhuis krijgen. Op de HC schrok de verpleging van hem. Zo ziek hadden ze, ze niet vaak. Maar de verpleging van de IC en kinderarts die hem vanaf het begin hadden gezien vonden hem (net als wij) juist er veel beter uit zien. Maar tot 2x toe vroeg een HC verpleegster toch een extra keer de kinderarts erbij omdat ze zich echt zorgen maakte.

De mensen die op de afdeling werkte waren echt heel aardig, en zonder hen was onze zoon er niet meer geweest. Maar wat een misère afdeling. Je pikt namelijk toch alles op van alle andere babies en hun ouders. Hoeveel je ook je best doet niet mee te luisteren.

Zijn buurman was de enige overgebleven van een tweeling met ‘lage overlevingskansen’. De wanhoop en het pure verdriet was duidelijk te lezen in de ogen van die ouders. De monitor van dat kindje stond bijna altijd te loeien met rode waarschuwingslampen. Tegenover hem lag eerst een baby die een hersenoperatie had gehad. Waarbij de moeder giftig was op de bedrijfsarts die blijkbaar doodleuk had verteld dat ze weer kon gaan werken omdat haar kindje toch goed verzorgt werd in het ziekenhuis. Daarnaast twee ouders van heel ver weg met een baby met hartproblemen die toch probeerde er de hele tijd te zijn. Beide maakte uiteindelijk plaats voor een baby waarvan ik alleen overhoorde dat hij ‘een deel van zijn huid mist’ en de stevigste pijnstilling ingezet was voor zover het hielp. Het verklaarde wel waarom die baby bijna de hele tijd lag te huilen… van de pijn dus. Langs komen op die afdeling was eigenlijk altijd een muntje opgooien. 50% kans dat er op de gang ouders stonden te huilen. En meestal niet van blijdschap.

Onze zoon was inmiddels onder de lampen vandaan maar had een infectie opgelopen. Ze wisten nog niet wat en waarvandaan maar waren al met breed spectrum antibioticum gestart. Hij reageerde ook helemaal niet meer op stimuli. Kwam de infectie van ons? Het was wel precies nadat ik de eerste keer met hem gebuideld had? Shit!

Het lab onderzoek gaf echter uitsluitsel. Het was een reguliere huidbacterie die via het infuse naar binnen was geslopen. Zijn arm had ook op een avond een rode lijn… bloedvergiftiging?! Het verhaal van een moeder tijdens een EHBO cursus wiens 1 jarige dochtertje binnen een paar uur van gezond naar dood was gegaan door bloedvergiftiging stond mij nog altijd bij. Gelukkig, het was geen bloedvergiftiging, maar het was wel even schrikken.

Er werd in die tijd ook een hartfilmpje gemaakt om te kijken of de tussenwand bij zijn hart wel goed dicht was gegaan. Maar omdat hij zo ziek was, onbeweeglijk niets deed en op zijn rug lag met zijn hoofd recht naar boven starend in het niets blijft dat beeld mij bij. Alsof hij in zijn (glazen)kist lag.. klaar om begraven te worden.

Ik sliep sowieso heel erg slecht (nog steeds). Bijna de hele nacht wakker van de zorgen en als ik sliep waren het steen vast nachtmerries dat mijn zoon was overleden. De nachtmerries zijn inmiddels wel verleden tijd, maar slapen doe ik nog steeds niet goed.

In die tussentijd was mijn vrouw ook weer thuis en was het andere grote georganiseer begonnen. Ons dochtertje kwam over die weken langzaam maar zeker weer bij van de klap die ze gehad had, maar mijn vrouw mocht niets. Niet tillen, niet auto rijden, niet eens onze dochter oppakken als ze gevallen was.

De kraamzorg wist eigenlijk ook niet zo goed wat te doen. Geen kind, moeder die niets mocht doen maar ook niet echt op bed wou blijven liggen en een vader die heel goed voor zijn dochter kon zorgen. Uiteindelijk heeft ze wat huishoudelijk klusjes gedaan en is ze in samenspraak met ons vervroegt weg gegaan. Wat we echt nodig hadden kon ze namelijk toch niet doen. Zorgen dat wij bij onze zoon konden zijn door op onze dochter te passen of mijn vrouw naar het ziekenhuis te rijden. Ik moest ook weer gaan werken omdat o.a. door alle Rhesus controles mijn vrije dagen minimaal was geworden. En de rest was toch echt bedoeld voor als hij weer thuis was. Dus weer 100% aan de bak.

En toen begon dus een lange tijd waarin veel vrienden ons uitstekend geholpen hebben. Mijn vrouw naar het ziekenhuis rijden als ik werkte, op onze dochter passen als ze sliep, ‘op mijn vrouw passen’ als ik van werk thuis was gekomen en na het naar bed van onze dochter weer de hele avond en nacht naar het ziekenhuis ging. Werk, avond-eten met dochter, dochtertje in bad en in bed, ziekenhuis, zelf naar bed en herhaal….

Na drie weken kwam het nieuws dat onze zoon overgeplaatst ging worden. Hij was herstellende van de infectie en kon naar een regio ziekenhuis i.p.v. in het academisch te moeten blijven. Dat was namelijk voor de echt zieke kindjes. Aan de ene kant geweldig nieuws, maar we lieten wel het goed getrainde witte leger achter ons van meer dan 80 verpleegsters, de modernste piepende monitoren en de gespecialiseerde Rhesus afdeling!

Onze keus was het ziekenhuis waar onze dochter was geboren en ook even op de couveuse afdeling had gelegen. We gingen voordat hij werd overgeplaatst alvast even weer kijken op afspraak.

Jezus, wat was dat klein! Toen ons dochtertje geboren was had het een enorme indruk op ons achter gelaten en dit was niet wat we herinnerde. 2 verpleegsters voor de afdeling, een paar bedjes…. en ze dachten niet dat ze plek voor ons zouden hebben!

Indien ze geen plek hadden dan kon hij overal terecht komen. Welk ander ziekenhuis maar plek had. In theorie kon dat een hele andere stad zelfs zijn met enorme reistijden. Wij waren bijzonder nerveus. Shit! Ook dit goede nieuws leek weer slecht uit te pakken. Maar gelukkig, uiteindelijk hadden ze plek. Eigenlijk op de kamer van de wiegjes, maar ze konden er een couveuse in kwijt.

Wij waren net te laat om de overplaatsing mee te maken, waar we erg van hebben gebaald. Maar het was niet anders. Daar lag ons mannetje dan. In een ‘verouderde couveuse’, met een ‘monitor die niet eens zijn temperatuur meet, dat moet elke verschoning via de thermometer’ en twee gezellig babbelende verpleegsters.

Het was wel heel vrolijk. Slingers, en zelfs een soort ‘achievement’ systeem voor babies wat ze bereikt hadden. Voor bijvoorbeeld de eerste keer fles. Allemaal zaken die voor ons nog heel ver weg leken. En mijn god, zou dit wel goed gaan? Nu denk ik er heel anders over, maar het eerste gevoel was ‘dit zijn amateurs tegenover het witte leger!’. Iets wat ik nu nooit meer zou durven denken, want het zijn echt bikkels daar. Maar toen zat de schrik er goed in.

Het was wel meteen een stuk relaxter. De misère afdeling was niet meer. Hij kwam hier om aan te sterken en het ging goed, het was gezellig. De gezellig babbelende verpleegsters durfde veel meer met hem dan het witte leger. 2 keer per dag buidelen? Ja hoor! Het was een verademing in dat opzicht. Wel was onze zoon heel erg moe. Het transport zou erg vermoeiend zijn geweest. Dat kon nog dagen kosten om van bij te komen.

Hij knapte ook wel uiteindelijk na een paar dagen wat op. Dus mocht hij in bad voor het eerst. Wat een feest! En… van de couveuse naar een wieg! Ons geluk kon niet op… nou, het kon dus wel op. Op dezelfde dag van dit goede nieuws startte namelijk een van de meest vervelende periodes die we zouden krijgen. Hij was… verkouden!

Bij volwassenen, kinderen en zelfs normaal geboren babies is dit irritant maar niet gevaarlijk. Bij prematuren is het potentieel dodelijk. Deze ademen werd ons verteld 100% door hun neus, en als die dicht zit dan… Het zou zo erg kunnen worden dat hij terug aan de beademing moest en dan ook terug naar het academisch.

Het was het begin van twee weken van intensief druppelen en uitzuigen. Vooral dat laatste deed hem zo’n pijn dat hij zichzelf een keer schor gegild had. Daarbij zijn was geen pretje. Zeker als je omdat je zelf een ooginfectie hebt hem niet mocht vasthouden om te troosten. En als je geleerd hebt dat een prematuur zijn rust en slaap nodig heeft om zijn hersenen te laten rijpen maak je je nog eens extra zorgen. Om de 3 uur ‘gemarteld’ worden nu niet echt bevorderlijk. Het was het minste van twee kwaden. Een van de verpleegsters die al een echte veteraan was vertelde dat ze zich nog thuis over hem zorgen had gemaakt. En het ging maar niet over. Het zette alles terug. Er mocht nog steeds geen fles worden gegeven en ook de voedingen konden niet omhoog.

Uiteindelijk is hij over het ergste heen gekomen en daarmee kwam een start aan de periode waar wij nu in zitten. Hem leren drinken, van de monitor af en naar een privé kamer. Nu maar oefenen en oefenen met drinken. En een heel uitzonderlijk prive moment voor ons. Onder begeleiding van verpleging mocht hij naar mijn terminale schoonvader toe. Een bijzonder moment voor mijn vrouw die naast de zorgen om onze zoon ook de zorgen heeft om haar vader.

Maar ook met alle vooruitgang komen zorgen. Voor zijn eerste vaccinatie zal hij terug het ziekenhuis in moeten en een nacht overblijven mocht hij toch al thuis zijn, en we zullen heel vaak met hem op controle moeten. Ook vanwege zijn bloedarmoede. Ook in het tweede ziekenhuis heeft hij  een bloedtransfusie gehad (in totaal 4x over beide ziekenhuizen heen) en dit moet goed in de gaten gehouden worden. Zo is hij nog altijd behoorlijk geel, zeker in zijn ogen.

Ook komt nu eindelijk het besef bij ons wat ons is overkomen. En daarmee heel veel om te verwerken. Zaken die veel mensen niet goed kunnen begrijpen. Om je kind bijna te verliezen en daarna een traject in te gaan dat al 7 weken loopt. Waarbij je veel dagen en nachten in angst leeft dat je kind er de volgende dag niet meer zal zijn, waarbij hij voor en achteruit gaat soms op dezelfde dag en goed nieuws bijna altijd door slecht word gevolgd. Dat zal nog weken, misschien maanden zo niet langer kosten om een plaats te krijgen. Naast dat het nog niet afgelopen is. Wat heeft hij hieraan over gehouden? Gehandicapt? Leerachterstand? Leven met 2 leeftijden voor de komende 2 jaar. Gedoe met zwangerschapsverlof en werk, ziekenhuis bezoeken.

En leren omgaan met dat niet iedereen, soms hoe goed bedoeld ook, begrijpt wat je doorgaat of hebt doorstaan. Dat opmerkingen als ‘ach de zwangerschap viel je vrouw toch zwaar dus beter eruit’, ‘je hoeft tenminste niet s’nachts nu op te staan’, ‘het gaat nu toch goed met hem?’ of ‘het is nu gelukkig bijna voorbij’ hoe goed bedoeld bij ons echt anders binnen komen zullen weinige begrijpen.

Dat je, je stoort dat je werk het geboorte kaartje alweer heeft weggegooid terwijl je kind nog niet thuis is. Soms maar 1x op een dag voor een uur je kind kan vasthouden en knuffelen. Je nooit kunnen ontspannen omdat je daar geen tijd voor hebt met overal tussendoor balanceren. De beveiliging in het ziekenhuis je herkend omdat je er kind aan huis bent geworden. Je geen ouder van 2 kinderen voelen, maar thuis ouder van het ene kind en in het ziekenhuis ouder van het andere kind. Dit zijn allemaal zaken waarom ik toch dit behoorlijk lange, en zeer incomplete verhaal, maar eens heb opgeschreven. Niet alleen voor mijzelf, maar ook publiek, want misschien heeft het nog wat nut om inzicht te geven in wat deze situatie inhoud.

Dit verhaal hoe lang ook is nog uiterst incompleet en op sommige punten chaotisch. Ik heb bewust geen foto’s toegevoegd omdat deze voor ons gevoel te privé zijn. Take it for what it is….

In an age where everything is ‘usable’ could the arts & music be the anwser to challenge us?

I make software for a living and a part of that is creating an easy experience for the users of that software (usability). Over the years in the field of software development a lot has been learned in terms of usability. This can also be seen in the huge amount of gadgets we have these days. From your iPhone to your PC or music systems like Sonos. The internet is also easily available to everybody.

Basic information has become accessible through websites like Wikipedia and the internet has become a lot more easy to search for information on since Google ended the age of poor search engines like Altavista. Even news sites turn scientific articles into easy to digest short news articles making them easily accessible for a larger audience.

Video games have also over the years become more and more accessible. The challenge has long since gone from most games. In terms of skill but also in terms of figuring out yourself how to actually play a game or what is going on. Everything is spelled out. Movies likewise…

Even the software used by software developers to develop other software has started dumbing down.

In general these things are improvements. It’s good that things are finally coming of age. But, and perhaps this is unrelated, it also seems people are less patient these days with trying to solve problems for themselves. Everything is instant gratification or people ignore the product.

If I come across a post on Twitter about people not understanding that the Olympics have a 3000 year history because ‘it’s only 2012, how can it be 3000 years’ or when you hear that in Greece people think a complex global economic crisis can be solved by beating up poor immigrants… you have to worry. 

This seems to happen not just for the things described above. But also for the arts. Recently a study apparently came to the conclusion that music is dumbing down in a way you can actually scientifically measure it.

It seems there was only a short period of time when information & knowledge became available in a way it was neither to easy to consume nor to hard or far removed from us regular folk that it would challenge you to think.

I am probably jumping to conclusions. And no doubt it probably would not work. But I think it would be a wonderful thing if the arts, and especially music, would challenge people to think more. And I mean popular music, not the more obscure artists. The arts, in my eyes at least, would be a perfect bridge between way too complicated (philosophy and real science) and too easy (technology and software).

If in the 60ties people where able to appreciate popular music with challenging themes and or more complicated structures, while half of them where even on drugs, why can’t people today?

As I said, it probably is an over simplified idea. One you can shoot holes the size of an elephant in. But it would just be nice if, for example, music could challenge people to think about the state of the world, politics and others instead of just singing ‘baby baby’.

Resetting your Windows 7 Password when using Parallels on your Mac

I recently ran into the problem that Windows 7 which I run as a virtual machine using Parallels on my Mac decided to lock me out. I had to reset my password before I could log in, but had no idea what my password was.

Looking around the internet I found a lot of advice and software you could run to hack your Windows 7. All involve downloading software… which did not appeal to me. And you don’t have to. I came across a forum where a user named anamareddyj had the perfect solution how you can reset your password using just two commands through your OS X terminal window.

His explanation:

1. Start your virtual machine;
2. Open Terminal application (Finder > Applications > Utilities > Terminal);
3. Copy the following command, past it into Terminal window and press Return:

prlctl list —all

The output should look like the following:

UUID STATUS IP_ADDR NAME
{3e21f02b-9d52-4ebe-a079-675dc822d723} running - Windows 7

4. Copy the following, past it into Terminal window and add space

prlctl set

5. Copy the UUID from the output of the previous command (e21f02b-9d52-4ebe-a079-675dc822d723 in the example) and past it at the end of the “prlctl set” command (do not forget that there should be a space between “set” and UUID number), then add space, type the following and add one more space:

—userpasswd

Right now you will have something like:

prlctl set 3e21f02b-9d52-4ebe-a079-675dc822d723 —userpasswd

6. Add username (your Windows user account name), colon, and a new password (do not add space between username, colon and password). Please see the example below:

prlctl set 3e21f02b-9d52-4ebe-a079-675dc822d723 —userpasswd yourWindowsUsername:123

7. Press Return. You should see the following:

authentication tokens updated successfully.

You can now login to your Windows user account using the specified password.

See the forum topic: http://forum.parallels.com/showthread.php?t=260255

A look into the browser usage on iOS and Android

Jason Grigsby wrote a good blog about browser usage on iOS and Android. With mobile devices being used more and more to surf the web it’s quite interesting to see what browsers are used the most and how. With more Android smartphones sold you would think Android would easily take home the price. But according to Grigsby’s analysis of Akamai’s data is isn’t the case.

When looking at the browser usage on cellual networks Android and iOS actually don’t differ that much, despite more Android devices having being sold.

When looking at the usage on Wifi it’s even more extreme. iOS easily beats Android. Grigsby has some good idea’s why this is.

I suggest visiting his blog and read the full article.